بخت وارونه نگو ، بختک طبعم شده است

اگر بخواهم به دورترین نقطه اتاقم سفر کنم می شوم همان پشه ای که دیشب بین انگشتانم در حالی که داشت از فراز و فرودش لذت می برد، له شد. اگر بخواهم در سه کنج اتاقم زانو بغل بگیرم و خیره شوم به دیوار، احتمالا آینده ی نه چندان دور ِ همان عنکبوت سر حالی هستم که همین دو دقیقه پیش، بعد از آخرین جهش مردانه اش، توی سرش زدم و همانجا پا در هوا به سقف خیره شد. و حیف، دستان زمختم که شایستگی بستن چشمان پف کرده اش را نداشت. اگر خیلی درس بخوانم و دانش مندی کنم شاید همین مگسی بشوم که الان دارد این جا پرواز می کند و احتمالا تا قبل از به پایان رسیدن این متن با کتابچه ی کوچکی